پانزده سال انتظار برای پایان یک رؤیا؛ سرنوشت جزیره شادی بهار چه شد؟

پانزده سال پیش، پروژه‌ای در شهر بهار کلید خورد که قرار بود نام این شهر را در فهرست مقاصد گردشگری غرب کشور قرار دهد. «جزیره شادی» با وسعتی قابل توجه و چشم‌اندازی بلندپروازانه، قرار بود مجموعه‌ای تفریحی، گردشگری و خدماتی باشد؛ پروژه‌ای که هم فرصت‌های شغلی ایجاد کند و هم به رونق اقتصادی شهرستان کمک کند.

اما امروز، آنچه از این پروژه در ذهن بسیاری از شهروندان باقی مانده، نه تصویر یک مجموعه گردشگری، بلکه خاطره وعده‌هایی است که هرگز به مقصد نرسید.

با وجود آنکه پروژه هیچ‌گاه به بهره‌برداری کامل نرسید، اما برای مدتی بخشی از آن فعال بود. کارتینگ، رستوران و برخی فضاهای خدماتی از جمله بخش‌هایی بودند که فعالیت می‌کردند و خانواده‌های بسیاری اوقات فراغت خود را در این مجموعه سپری می‌کردند. جزیره شادی همچنین میزبان چندین برنامه فرهنگی و ورزشی از جمله جشنواره‌های بومی و همایش اسب و سوارکاری بود؛ رویدادهایی که این امید را ایجاد می‌کردند که پروژه به‌تدریج به مرحله بهره‌برداری کامل خواهد رسید.

این امید اما چندان دوام نیاورد. فعالیت بخش‌های محدود مجموعه نیز متوقف شد و پروژه بار دیگر در مسیر رکود قرار گرفت.

در سال‌های بعد، اختلافات حقوقی، مسائل سرمایه‌گذاری، افزایش هزینه‌های اجرا و پیچیدگی‌های اداری از جمله عواملی بودند که درباره توقف پروژه مطرح شدند. این چالش‌ها اگرچه در پروژه‌های بزرگ عمرانی بی‌سابقه نیستند، اما طولانی شدن روند تعیین تکلیف، جزیره شادی را به یکی از قدیمی‌ترین پروژه‌های نیمه‌تمام شهرستان تبدیل کرده است.

امروز پرسش اصلی مردم این نیست که چرا پروژه با مشکل مواجه شد؛ بلکه این است که سرانجام آن چه خواهد شد؟

آیا پرونده حقوقی به نتیجه رسیده است؟ آیا امکان احیای پروژه وجود دارد؟ آیا سرمایه‌گذار جدیدی برای آن در نظر گرفته شده است؟ و اگر تصمیم نهایی درباره آینده این مجموعه اتخاذ شده، چرا گزارشی جامع و رسمی درباره آن منتشر نمی‌شود؟

جزیره شادی تنها یک پروژه عمرانی نیست؛ بخشی از سرمایه اقتصادی و اجتماعی شهر بهار است. پروژه‌ای که سال‌ها امید توسعه گردشگری را با خود حمل می‌کرد و اکنون به نمادی از انتظار تبدیل شده است.

مردم بهار انتظار معجزه ندارند؛ انتظار دارند از سرنوشت یکی از مهم‌ترین پروژه‌های شهر خود مطلع باشند. انتشار گزارشی شفاف از آخرین وضعیت حقوقی، اجرایی و برنامه آینده پروژه، می‌تواند بسیاری از ابهام‌ها را برطرف کند و اعتماد عمومی را تقویت کند.

شاید هنوز هم بتوان جزیره شادی را به همان مقصدی رساند که روزی برای آن ترسیم شده بود؛ اما نخستین گام، تعیین تکلیف روشن این پروژه و گفت‌وگوی صریح با افکار عمومی است. پروژه‌ای که روزی با هدف ایجاد نشاط و توسعه آغاز شد، شایسته آن است که پس از سال‌ها انتظار، سرانجامی روشن پیدا کند؛ سرانجامی که به نفع شهر، مردم و آینده بهار باشد.

مسعود ایوآبائی

انتهای پیام/